Föstudaginn eftir að ég kom heim frá Mexico fór ég til læknis míns í Philly og fékk hjá henni beinstyrkjandi sprautu sem þeir höfðu mælt með í Mexico, þar sem það eru auknar hættur á beinbrotum þar sem krabbinn lyggur í beinunum á mér...en mér fannst það nú ekki saga inn á þessa síðu þar sem mig langar nú ekkert til að vera með leiðindi en ég varð alveg rosalega veik af sprautunni...sem var nú ekki með öllu slæmt því ég fékk alveg blússandi hita í 3 daga og þar sem ég veit að hitinn drepur krabba-sellur þá gat ég nú ekki annað en verðið pínu sátt eftir á. Eftir á koma ein vika sem var bara nokkuð fín en svo byrjaði ég aftur að finna mikið til í líkamanum...og ég ekkert nema bjartsynin laggðist á koddann á kvöldin og sagði við mig að ég yrði flott eftir nætur svefn..svoleiðis hélt það áfram í meira en viku þangað til að ég hringdi í minn fjalla lækni og fékk tíma í MRI...ég var nokkuð viss um að verkirnir væru aukaverkanir frá beina sprautunni þar sem ég las mér til á síðunni þeirra og ég var með að ég held öll þau ljótu einkenni sem þeir töldu upp. Doxi var á annari meiningu og hélt að krabbinn væri kominn á skrið og væri kominn í mænu vökvan. MRI leiddi í ljós að mer finnst að ég hafði rétt fyrir mer en einhver orð um þursabit og diska sem lágu of nálægt hvort oðrum voru látin falla...ekkert með krabbann að gera. Þar er nú svo skrítið með mig að ég er nú ekki mikið fyrir það að bögga lækna og pannta ekki tíma fyrr en ég held að ég hafi nú eitthvað merkilegt og svo þegar ég kem til læknisins þá eru svo oft öll einkenni farin...? ótrúlegur anskoti sem það er...kannist þið við þetta? En það var bara hið besta mál enda mamma í heimsókn og veit að henni leist ekkert á blikuna þannig að það var gaman að geta sýnt henni betri hliðina á mér :-)
Á föstudaginn fór ég svo í alsherja scan PET CT og hvað þetta allt heitir og doxi hringdi í mig á föstudags kvöldið og gaf mér þau leiðu tíðindi að krabbinn hefði vaxið á sumum stöðum og væri líka að sýna sig á nýjum stöðum...ég er miður mín...!...þetta er náttúrulega steinhlass í vegi mínum en yfir vil ég...Pollyana er búin að týna fótunum í augnablikinu en langar til að lifa fyrir svo margt og fellur auðmjúk á hnén og biður Guð um styrk. Vildi óska að ég hefði betri sögu að segja. Þetta er ferðalag og ég er ekki með neinn leiðarvísir...set bara einn fótinn fyrir framan hinn og held þannig áfram og ég er sannfærð um að ég þurfi að hlusta á hjartað og ég ætla halda áfram að gera það sem ég er að gera...ég þarf bara að gera meira og húkka upp það sem ég lærði í Mexico og gera þetta með stæl.
Elska ykkur öll og takk fyrir að hafa mig í bænunum ykkar
Namaste
